Babalarımızla alıştık sarı-lacivert renklerin sevgisine… Korkulu bir heyecan vardı içimizde… Ä°lk maçımızda, ilk kez bu kadar kalabalığa ve gürültüye ÅŸahit olmuÅŸtuk. Nereden bilecektik ki korkarak gittiÄŸimiz yer daha sonra iki hafta sevgisiyle özlem çektiÄŸimiz yuvamız olacaktı. Ä°ki, üç maç derken alışmaya baÅŸladık gürültüsüne, kalabalığına… Hatta benimsedik o renkleri… Atkımız, ÅŸapkamız da oldu.

Çocuk aÄŸzımızla ilk tezahüratımızı da öÄŸrendik: “GURURLUYUZ, GÜÇLÜYÜZ, ANKARAGÜÇLÜYÜZ!”

Hiçbir çimen bu kadar güzel kokmadı burnumuza… Lahmacunu orada öÄŸrendik, içinde çok et olmasa da... Babam ofsaytı anlattı bana orada; defalarca çok anlamasam da anlamaya çalıştım. Önceleri yadırgadığım gol sevinci sonraları en çok özlemim oldu. Ä°lk canlı golü, kırmızı kartı, polisten kaçmayı, hoÅŸ olmasa da ilk kavgayı orada gördüm. Annemin hijyen kurallarını orada yıktım. Bana kaç defa söyledi annem, dışarıda açıktan yemek yeme diye… Ama çok acıkınca maç kuyruÄŸunda, dayanamadım yedim eÅŸek köftesini… Hayatımda ilk kez bir yere girmek için orada altı saat kuyrukta bekledim; sıkılmadan usanmadan... Heyecanla ve umutla gidip, zaman zaman yenilince aÄŸlayarak döndüÄŸüm yer de orasıydı. Ben Gençlik Parkını hep bugi bugiler ve çarpışan otolarla baÄŸdaÅŸtırırdım. Bilemezdim ki büyüdüÄŸümde Gençlik Parkı çocukluÄŸumdakinden daha anlamlı bir yer olacaktı; çukuruyla, kafeleriyle…

Ben TandoÄŸan’ı sadece meydan, garı da trenlerin durduÄŸu yer olarak bilirdim çocukken. Hâlbuki oraya gitmek için bana açılan yol oldular sonraları. Bademciklerim ÅŸiÅŸtiÄŸinde yatağım dışında yattığım tek yer orası oldu. Cayır cayır ateÅŸim vardı, hava buz gibiydi ve bana yumuÅŸacık gelen tahta sıralarında yatıp bekledim maçı… Annem, babam, sevgilim arkadaÅŸlarım bana oraya gittiÄŸim için düÅŸman oldular; umurumda da olmadı hani doÄŸrusu… Kapalısını, açığını ve kale arkalarını hep sevdim oranın. Aramızda kalsın, yavuklumun mektuplarını orada açar okur, çok keyif alırdım. Üzüldüm, orada açtım derdimi… Sevindim, orada paylaÅŸtım sevincimi… Åžimdi halen görüÅŸtüÄŸüm otuz yıllık arkadaÅŸlarımı orada tanıdım. Kimisiyle iki haftada bir, kimisiyle her gün görüÅŸtüm ama her zaman hep berabermiÅŸ gibi hissettik birbirimizi. Ä°nsan nerden bilir ki kırk sene önce oturduÄŸu koltukta oÄŸlu ile beraber oturacak? Ä°ÅŸte biz ortada oturduk, sanki aradan bir yıl geçmemiÅŸ gibi… Aynı atkıları, ÅŸapkaları çocuklarımıza da oradan aldık. Babalarımız maçı görelim diye bizi sırtına alırdı; biz de orada omzumuza aldık çocuklarımızı… Hayatta her ÅŸey aynı kalmadığı gibi bizimle beraber orası da yaÅŸlandı. Ama kanser de olmadı ya, tedavi edebilirlerdi Hemen vazgeçtiler; nankörlük edip terk ettiler. Kırk yıllık sevgimizden nasıl vazgeçeriz bir anda?

Yazın güneÅŸ olduk çimenlerine… Kışın kar tanesi bembeyaz… Ä°lkbaharda tomurcuk olup açtık. Sonbaharda kuru, sarı yapraklar gibi döküldük. Umutlandık, duygulandık, üzüldük, sevindik. Ana babamız hariç bu kadar sevgimizin sürdüÄŸü bir ÅŸeyimiz olmadı.

YOK YOK! BÄ°Z ORAYI ÇOK SEVDÄ°K. DAHADA SEVECEĞİZ. BELKÄ° DAHA YENÄ°, DAHA GÜZELLERÄ° VAR AMA BÄ°Z ORADA BÜYÜDÜK. BAÅžKA YERDE MUTLU OLAMAYIZ KÄ°! BAÅžKA SEVGÄ°YE ALIÅžAMAYIZ KÄ°!

Ä°NSAN ÇOCUÄžUNUN ANNESÄ°NE VEFASIZLIK EDEBÄ°LÄ°R MÄ°? BÄ°ZÄ°M EVLADIMIZ ANKARAGÜCÜ, ANASI DA 19 MAYIS STADIDIR! BU DA BÖYLE BÄ°LÄ°NE! ÇÜNKÜ BÄ°Z ORADA BÜYÜDÜK!